چکیده
کهن ترین و سپندترین بخش اوستا گاهان ،گات ها یا گاث ها ست.گاه یا گاث  به معنی سرود یا درست ترسروده منظوم و شعرگونه‌درمیان نثر می باشداما، نه به مانند سروده های پارسی نو برمبنای عروض عرب باشد بلکه نزدیک به وزن سروده های کهن‌سانسکریت و سایر شعرهای ایرانی باستانی است.سروده ها و نیایش هایی که سخنان خود زرتشت هستند و مردمان همواره نگاه ویژه ای به آن داشته اند. سروده ها کهن ترین آثاری است که از روزگاران پیشین برای ایران ادبی امروز بجا مانده و به همین روی از دید دستور زبان و درون مایه با سایر بخش های اوستا دگرگونه است.
بررسی ها نشان می دهد بخش های نثرگونه سروده های گاهان از میان رفته و تنها برش های شعرگونه یا منظوم برجای مانده است. ازاین رو، می توان گفت که امروزه همه‌گات ها یا سروده های زمان ساسانیان دردست است.چراکه ازارج ودرجه‌ای برخوردار بوده که با موشکافی به یادها سپرده می شده و تا روزگار ما برجای مانده است . در این نوشتار تلاش شده تا با خوانش جدید گات هامعرف محتوای این سروده های باستانی باشیم. باشد که رسایی این برگردان اندکی از دشواریهای این سروده های کهن و دشوار را بکاهد وفرزندان پاک ایران زمین را دگربار به سوی آموختن درون مایه های این کهن ترین اثر ملی میهنی ما وادارد.