چکیده
بخش غربی زاگرس به دلیل شرایط و موقعیت مطلوب جغرافیایی ازدیر باز سکونتگاه انسان­ها و­ مهدتمدن و فرهنگ بوده است. دره­های کوهستانی، دشت­های میان کوهی، غارهای طبیعی، جنگل­های انبوه، دامنه­ها، زمین های حاصلخیز، رود­های مهم و پرآب موجب شده تا شرایط برای استقرار و زندگی انسان ها فراهم شود.تعدد و تنوع آثار و ابنیه و محوطه­های باستانی در این محدودۀ جغرافیایی ومطالعه شواهد وشناسه های فرهنگی برجای مانده از دوران استقرار، روشنگر این حقیقت است که انسان در این منطقه حدود هشت هزارسال پیش از میلاد از دوگونۀ گیاهی (گندم و جو) و نیز، دو نوع دام (­میش و بز) استفاده کرده است. این شرایط نشان می­دهد در این گسترۀ سرزمینی که تمدن و فرهنگ ایلامی شکل گرفته، استقرار­های ما قبل ایلامی­ها وجود داشته است. بر اساس بررسی­های تاریخی و باستان شناسی ایلامی­ها از اواخر هزارۀ چهارم یا اوایل هزارۀ سوم قبل از میلاد در منطقۀ جنوب غرب ایران حکومت کرده اند.حدود 25قرن‌سلسله­ های معروف ایلام (اوان، سیماش، اپارت،ایکهالکی، شوتروک­ها و ایلام نو) ضمن تشکیل سلسله­های حکومتی، حافظ تمدن و فرهنگ ایران زمین بوده­اند.کاوش­های باستان شناسی نشان می­دهد علاوه بر تحولات سیاسی و نظامی ایلام با تمدن­های همجوار، پیشرفت­هایی در عرصه­های مختلف تمدنی داشته­اند.
دراین مقاله این هدف دنبال شده تا براساس یافته های باستان شناسی، بخشی از مکان های استقراری دوران پیش ایلامی در دشت های حاشیه ای زاگرس غربی معرفی گردد.