چکیده بررسیهای باستانشناسی نشان میدهد، هنرآجرکاری با پیشینهای طولانی، نقش مهمی در تاریخ معماری ایران ایفا نموده است. آجر تنها پرکنندۀ جرزها و پوشانندۀ احجام و جداکنندۀ آنها از یکدیگر نبوده،بلکه به عنوان یک عنصر کامل، در معمارى ایران به کار رفته است.اولین شیوۀ تهیه خشت مربوط به قرون پیش از هزارۀ ششم ق.م است که درسازههای معماری تپۀ حسنلو به طور وسیع استفاده شده است. به کارگیرى آجر در شوش و تپه سیلک نیز نشاندهنده استفاده از این عنصر در این بخش از فلات ایران است. در معبد چغازنبیل، بهرهگیری از آجردرتمام بخشهای این بنای ایلامی ملاحظه میشود. از جهتی آجرهایى کتیبهدار در بخشی از دیوار غربی به کار رفته که اهمیت و ارزش فرهنگی این اثر را نشان میدهد. بررسیها نشان میدهد ساکنان مناطق ایران نقش تعیینکنندهاى در ساخت و به کار گیری فن آجر داشتهاند. آجر به عنوان یک عنصر تزئینی، کارآیى آن را دارد که با تمامى عناصر تشکیلدهنده یک معمارى بیامیزد. در این مقاله تلاش شده ابعاد بهره گیری از آجر در سازه های معماری ایران مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد.
