چکیده تپه شریفآباد یا سلگی(A&B) از معدود محوطههای استقراری وسیع و بزرگ حوزۀ رودخانه گاماسیاب در دشت نهاوند است. این محوطه محل تلاقی راههایی باستانی و قدیمی است که از صحنه، هرسین و کنگاور به سمت نهاوند و محوطه گیان میرود. در بررسی این محوطه، سفالینههایی از دورۀ مفرغ قدیم(گودینIV- یانیق – کورا ارس) و سفالهای مربوط به گودینIII ,II و سفالهای دوران تاریخی به دست آمد. مطالعۀ این سفالها نشان از تبادلات فرهنگی گسترده ساکنان این محوطه استقراری در دورانهای مفرغ و آهن با نواحی شمال غرب و نواحی همجوار دارد. علاوه بر این، بررسی وضعیت پیرامونی این محوطه استقراری چشمانداز کاملی از شیوۀ معیشت و استفاده از منابع زیستی و تعامل با محیط را در اختیار ما می گذارد. از جمله دلایل مکانیابی و توسعۀ این استقرار در دورۀ مفرغ و آهن که متأثر از منابع آب و دسترسی آسانتر به آن(کانالهای آبرسانی) و زمینهای حاصلخیز کشاورزی بوده، مورد بررسی قرار گرفته است. دراین مقاله ضمن ارایۀ مختصری از وضعیت جغرافیایی منطقه و تاریخچۀ پژوهشهای باستانشناسی انجام شده در نهاوند، وضعیت محوطه شریفآباد، شناسههای فرهنگی آن بررسی، توصیف، تحلیل و گاه نگاری شده است.
