این مقاله گزارش مقدماتی است بر روی بقایای دانه های گیاهی به دست امده ار محوطه باستانی قلا پیروز علی در مجاورت رودخانه سیاب که در حواشی رود سیمره واقع شده است. شواهدگیاه باستان شناسی نشان از آن دارد اغاز کشاورزی در دوره هولوسن حدود ده هزار سال پیش در این سرزمین بوده است. بنابراین در دوره نوسنگی شاهد اهلی کردن و پرورش گیاهان در طی هزاران سال بوده ایم. فر ایند فوق در هرازه سوم پیش از میلاد بر اساس مطالعات گیاه باستان شناسی در محوطه های باستانی بیانگر رشد و گسترش کشاورزی در این دوران توسط پژوهشگران گزارش شده است. پژوهش بر روی دیرین تغذیه شناسی انسان های گذشته یکی از مهم ترین موضوعاتی است که در پژوهش های باستان شناسی می تواند شرایط زیست محیطی دوران پیش از تاریخ و آغاز تاریخ منطقه را از نظر پوشش گیاهی و جانوری در محوطه های باستانی ترسیم کند. این اطلاعات به شناخت وشکل گیری استقرارهای انسانی و آگاهی از اقتصاد معیشتی و روابط پیچیده انسان با محیط زیست منجر می گردد. هدف اصلی این مقاله کسب اطلاعاتی در خصوص بررسی و شناخت پوشش گیاهی و یافته های گیاهی به دست آمده از کارگاه لایه نگاری و چگونگی استفاده ساکنین از این منابع بوده است. فرایند فوق توانست شرایط زیست محیطی این مردمان، نوع کشاورزی و دامداری این محوطه آغاز تاریخی را مشخص کند. بقایای گیاهی و جانوری بر جای مانده این محوطه باستانی، مورد پژوهشهای گیاه باستان شناسی و جانور باستان شناسی قرارگرفت و توانست بخشی از رژیم غذایی ساکنان قلاپیروزعلی را از طریق کشاورزی، ماهیگیری و دامداری مشخص کند. وجود نمونه هایی از غلات، میوه درختان، استخوان های حیوانات و ماهی ها نشان دهنده استفاده و تغذیه ساکنان قلاپیروزعلی در هزاره سوم پیش از میلاد یعنی آغاز سکونت درکنار رودخانه سیاب در حاشیه ی رود سیمره بوده است.
