دوره روستا نشینی در ایران از اواسط هزاره ششم ق. م آغاز می شود.این دوره با تحولات وسیعی درساختارهای اجتماعی همراه است. استقراردر روستاهای دائمی،افزایش جمعیت و شکل گیری نخستین جوامع حکومتی را می توان اتفاقات این دوره دانست. دانش واطلاعات پیرامون تحولات فرهنگی این دوره از زندگی انسان،با بهره گیری از مطالعات میدانی باستان شناسی وسایر علوم مرتبط امکان پذیراست. هدف از تدوین این مقاله، مطالعه و بررسی ویژگی سفالینه های مکشوفه ازدوره ی روستانشینی میانه در شهرستان الشتر به منظور دستیابی به بخشی از تاریخ ، تمدن وفرهنگ این منطقه در دوران باستان بوده است. شناسایی و معرفی گونههای مختلف سفالی هزارة ششم و پنجم ق.م ،گونههای شناختی دوران نوسنگی جدید و روستا نشینی قدیم، مقایسه گونههای سفالی آن با محوطههای همزمان در منطقه و در نهایت آگاهی از روند تداوم یا تغییر در سنت های سفالگری در راستای تحقق این هدف بوده است. بنابراین این دوران که باستان شناسان از آن به عنوان روستا نشینی آغازین نام برده اند،در زاگرس مرکزی ناشناخته است. از آنجاییکه سفال مهمترین و ابتدایی ترین ماده فرهنگی در بررسی ها می باشد. لذا، سفالینه محوطه های مورد مطالعه ، به عنوان مبنای شناخت این دوران قرار گرفته است.
