عنصر  نور یکی از مباحث  کلیدی زیبائی شناسی و هنر است. یکی از شاخه های علوم که نقش نور در آن اساسی است ،هنر معماری است که روند بهره گیری از نور طبیعی و غیر طبیعی در ان مورد توجه معماران وهنرمندان معمار قرار داشته است. هنر معماری نور را یکی از اجزایی می شناسد که در کنار سایرعناصر ، اجزاء و مفاهیم دیگر دراین عرصه مطرح می شود. یکی از مهمترین مشخصه های نور طبیعی، توالی و دگرگونی آن در طول روز است که باعث حرکت و تغییر حالت در ساعات مختلف می شود.علاوهبرمعانیاعتقادیوماهیتی،نورازنظرکاربردیوفضاسازینیزگذاروحرکتراموجبمیگردد.درایننوشتار، کاربردنوردرمعماریسنتیایران ،عناصرنورگیریدرمعماریسنتیوهمچنینچگونگیاستفادهازنورطبیعیدرمعماری دورههایمختلف ایرانمورد توجه بوده است.بررسی های تاریخی وباستان شناختی نشان می دهد که ساکنا ن فلات ایران در هزاره چهارم ق.م جهت کسب نور و سایه از ایجاد اختلاف سطح در دیواره های خارجی استفاده می کرده اند. در دوره ایلامی نیز نمونه ای از پنجره های شیشه ای بدست آمده که شامل لوله هایی از خمیر شیشه می باشد که در کنار هم و در داخل یک قاب جای می گرفته و جهت روشنایی داخل بنا مورد استفاده قرار داده اند در آثار  وابنیه دوران  تاریخی نیز مسئله نور درسازه های معماری با ابتکار وخلاقیت معماران ایرانی با روش ها والگوهای متنوعی تأمین شده است. در این نوشتار تلاش شده تا  نوردهی بناها ومکان های استقراری ساکنان فلات ایران از دوران پیش از تاریخ تا دوران اسلامی مورد بررسی  قرار گیرد