علم باستان‌شناسی به مطالعه وبررسی شیوه‌ی زندگی انسان دردوران پیشین می پردازد و یا می‌توان گفت باستان شناسی دانشی است که به بازسازی زندگی انسان مبادرت می‌ورزد. کسب اطلاع از گذشته وشناخت وضعیت زندگی جوامع انسانی در اعصار گذشته ، همیشه مورد توجه اندیشمندان،صاحب ‌نظران وحتی دیگر اقشار بوده و هست و هر قومی به نحوی کوشیده تا در این زمینه شناخت بیشتری پیدا کند. ‌انسان کنجکاو درتمام مراحل زندگی برای یافتن، دانستن‌، ایجاد کردن و بهره گرفتن همیشه درتلاش بوده است، و باستان شناسی هم درتکاپوست تا برای تحقق این هدف، روش های علمی و ابزارهای مختلف را به کار بندد تا اهدافش محقق شود.
سئوال اصلی این است آیا باستان شناسی با الگوها وروش های آموزشی فعلی می تواند گستره ی فعالیت خود را تا این حد وسعت ببخشد که تمام ابعادزندگی گذشته را در حیطه ی مطالعات خود داشته باشد؟ آیا توانایی وتخصص لازم برای تحقق این اهداف (مطالعه ی ابعادزندگی گذشته) خواهد داشت ؟ وبسیاری سئوالات دیگر... بنابراین در شرایط فعلی بازنگری در روش ها ومحتوای آموزشی، بهره گیری از یافته های علوم دیگر ومطالعات تطبیقی سایر ملل ضرورتی اجتناب پذیر است.
فعالیت دراین عرصه بدون بهره گیری ازیافته های علمی سایر علوم مانند زمین شناسی،گیاه شناسی، جغرافیا، تاریخ، زبان شناسی و...امکان‌پذیر نیست و امکان موفقیت مطلوب در زمینه‌ی مطالعات باستان شناسی میسر نخواهد بود. آنچه در این نوشتار فراهم گردیده، تلاشی برای بررسی و تحلیل روش هاوالگوهای تدریس و محتوای آموزشی مورد نیاز رشته باستان شناسی  ونیز رشته های مرتبط در دانشگاه ها ومراکز آموزشی بوده است.
محتوای آموزشی مورد نیاز رشته باستان شناسی  ونیز رشته های مرتبط در دانشگاه ها ومراکز آموزشی بوده است.