بررسی اجمالی جاده ها و ایل راه های باستانی بخش غربی فلات ایران (معبر جاده ی خاوران)

نویسندگان

1 دانش آموخته رشته باستان شناسی

2 ارشد مهندسی معماری، مدرس مرکز آموزش علمی کاربردی پارسیان ایلام.

چکیده
جاده ها و مسیرهای  مواصلاتی از مهم ترین زیر ساخت های توسعه تلقی می شوند و می توان گفت توسعه و پیشرفت در هر منطقه و کشور به وضعیت راه ها و جاده ها و کیفیت آن ها بستگی دارد. بررسی های تاریخی نشان می دهد که شهرها و مراکز جمعیتی مهم که در مسیر راه های ارتباطی بوده اند سریعتر توسعه یافته و از مزایای توسعه اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و حتی سیاسی بهره مند شده اند. توسعه و پیشرفت شهرهای مهم باستانی همچون شوش و همدان به دلیل قرار گرفتن در مسیر راه های مهم ارتباطی چون راه شاهی یا شاهراه باستانی «جنوب- شمال» و جاده خاوران، «شرق به غرب» بوده است. برخی مناطق که به وسیله ی ایل راه ها به این شاهراه ها متصل شده اند نیز موقعیت مناسب یافته اند. در گذشته راه های عمده ارتباطی فلات مرکزی ایران با ساکنان میان رودان(عراق فعلی) از این منطقه ( محدوده ی تمدن ایلام )گذشته است.  واقع شدن منطقه ی جغرافیایی زاگرس درحد فاصل  چهار پایتخت بزرگ ایران در دوران باستان یعنی شوش ، پارسه ، هگمتانه ، و تیسفون( مدائن) مسأله ی ارتباط بین این شهرها و ایجاد جاده ها و راه های مواصلاتی را به دنبال داشته است. از این نظر می توان چنین اظهار نظر نمود که تعدد و تنوع آثار و ابنیه ی باستانی در این  محدوده ی جغرافیایی نشانگر عظمت و اقتدار تمدن و فرهنگ این سرزمین می باشد. لذا در این نوشتار تلاش شده تا راه های باستانی بخش غربی فلات ایران  به عنوان معابر جاده ی خاوران مورد بررسی قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها