روستای بان سرو در منطقه ی چوار ایلام واقع شده است.از شمال به ارتفاعات شره زول ،از سمت غرب به روستای بان بلوط (پارده) محدود می شود. رودخانه ی"گلال کاو"دربخش غربی این محوطه جریان دارد. رویشگاه، در دامنه ی جنوبی 50 متر و دامنه ی غربی 80 متراز سطح زمین های پیرامونی ارتفاع دارد. دراین محوطه ی زیبا تعداد 18درخت کهنسال سرواز دوران باستان بر جای مانده است. البته،تک درخت کهنسال دیگری با فاصله ی حدود 300متردر محدوده ی بافت روستای بان سول ملاحظه می شود. عمر این درختان بیش از3300 سال گاهنگاری شده است. این گونه ی جنگلی بر فراز بلندی های مشرف برروستا که از لایه های سنگ های رسوبی تشکیل شده همچنان در برابر عوامل فرسایش مقاوم وپایدار مانده است. بر روی بعضی از درختان آثار آتش سوزی، تخریب و برش مشاهده می گردد. به دلیل فرسایش خاک قسمت عمده ی ریشه ی اصلی درختان نمایان شده است. عامل ماندگاری این گونه جنگلی طول ریشه ها در لایه های سنگ های رسوبی وچشمه ی آب دائمی است. طول ریشه ی سطحی خاک قابل مشاهده حدود 25 متر اندازه گیری شده است. ارتفاع درختان با قطر حدود 5/7 متر آن ها هم خوانی ندارد. احتمالا" شاخه های درختان در طول دوران طولانی حیات این گونه ی جنگلی آسیب دیده باشند .بر روی سطح محوطه هیچ یافته سفالی و غیر سفالی بدست نیامد.این محدوده در مسیر یکی از راه های کوچ رو تاریخی به نام خیل راه واقع شده که ارتباط دهنده ی مسیری از مناطق کوهستانی منطقه به سمت نواحی غربی زاگرس و سرزمین میان رودان است.بنابراین،وجود درختان تنومند وتاریخی سرو در این محدوده ی جغرافیایی با قدمت چند هزار ساله، از کهنسال ترین درختان سرو ایران ومنطقه ی هلال حاصلخیز به شمار می رود. نماد سرو به عنوان یکی از نمادهای مهم در ایران باستان شناخته می شود که در نگاره ها و آثار باستانی، مانند حجاری های دوره ی هخامنشی در تخت جمشید، نماد درخت و به طور خاص، سرو آوردهشده است.این اثر تاریخ طبیعی در سال 1390 شناسایی، مستند سازی ودر فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. مقاله حاضر بخشی از یافته های این طرح پژوهشی است که توسط نگارنده اجرا شده است.
