1
استادیار دانشگاه آزاداسلامی واحد ایلام، نویسنده و مسئول مقاله.
2
کارشناسی ارشد باستان شناسی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه.
چکیده
در این مقاله مجموعه سفالهای گردآوری شده در بررسیهای باستانشناسی تپۀ قلعهزینل را مورد مطالعه و بررسی قرار دادهایم.تپۀ قلعهزینل که بزرگترین تپه باستانی دره ی سیمره در استان ایلام است، در موقعیتی بسیار سوقالجیشی در مجاور محل تلاقی دو رودخانه ی سیکان و سیمره واقع است. بررسیهای باستانشناسی حاکی از این است که این محل در برگیرنده اطلاعات مهمی در مورد عصر مفرغ منطقه است. در عصر مفرغ، سنّت سفال منقوش گودین III در درۀ سیمره رواج داشته و تنها یکبار، در روند توسعۀ این نوع سنّت سفالگری خلل ایجاد شده و آن، همزمان با مرحلۀ گودین III4 است که در این زمان با نفوذ سفال دوره شیماشکی دشت شوشان در دره ی سیمره مواجهایم که سفالهای شاخص آن در بررسیهای تپۀ قلعهزینل گردآوری شده است. احتمالاً گسترش سفال دورۀ شیماشکی تا درۀ سیمره، تحتتأثیر لشگرکشیهای سلسلۀ اور III رخ داده است. بعد از این مرحله، دوباره شاهد تداوم رواج سنّت سفال منقوش گودین IIIدر درۀ سیمره هستیم. روند توسعۀ سفال منقوش گودین IIIدر درۀ سیمره، موجب تقویت نظر دانشمندانی میشودکه معتقدند سرزمین شیماشکی در ارتفاعات شمال دشت شوشان قرار دارد، هرچند که نمیتوان این موضوع را تنها با استفاده از دادههای غیر مکتوب اثبات نمود. از سوی دیگر با توجه به مساحت تپۀ قلعهزینل و نیز موقعیت مکانگزینی آن، به نظر میرسد که میتوان این محوطه را به عنوان مرکز یکی از قلمروهای کوهستانی اتحادیه شیماشکی مطرح نمود.
